Spis treści

Czas na kiełki

Chociaż niezwykłe wartości odżywcze kiełków znane są od tysiącleci na Dalekim Wschodzie w krajach zachodnich zaczęto je doceniać od niedawna. Wprawdzie już w XVIII w słynny odkrywca i podróżnik James Cook wprowadził kiełki do diety marynarzy na żaglowcach, aby uchronić ich przed szkorbutem, ale nie znalazł wielu naśladowców. Dopiero zachodnia ekspansja chińskiej kuchni po II wojnie światowej utorowała kiełkom drogę do Ameryki Północnej i Europy.

Schyłek zimy i przedwiośnie to najlepszy okres na wprowadzenie do naszej diety kiełków. Nasze organizmy odczuwają zmęczenie spowodowane brakiem słońca, witamin, mikroelementów. W czasie zimowego przechowywania owoce i warzywa są mniej wartościowe, szczególnie zmniejsza się zawartość cukrów, witamin i innych składników. Świeże kiełki natomiast bogate są w najcenniejsze dla zdrowia składniki: witaminy A, B, C, E, H. Zawierają duże ilości wapnia, żelaza, siarki, magnezu, potasu oraz biotynę, cynk, selen, jak również mikroelementy – lit, chrom. Kiełki są też źródłem wartościowego białka i kwasów tłuszczowych omega-3.

Wszystkie bogate są także w błonnik (np. trzy łyżki stołowe kiełków pszenicy mają go więcej niż kromka ciemnego pieczywa pszennego). Ich niewątpliwą zaletą jest też to, że są niskokaloryczne. Zamiast więc zjadać na śniadanie garść syntetycznych witamin, lepiej sięgnąć po garść kiełków.
Rośliny gromadzą w nasionach dla następnego pokolenia wszystko co najlepsze: białka, witaminy, mikroelementy. Jeśli zapewnimy nasionom odpowiednie warunki (światło, temperaturę i wilgoć), uruchamia się wielka przemiana. Uaktywniają się enzymy rozkładające wielkie cząstki białek i węglowodanów na substancje proste, rozpuszczalne w wodzie. W tej formie są łatwo trawione i przyswajane przez ludzki organizm.

Trudno w to uwierzyć, ale mały kiełek zawiera znacznie więcej skoncentrowanych składników odżywczych niż same nasiona czy dorosła roślina. Różnice te są widoczne zwłaszcza w zawartości witaminy C, której w niektórych kiełkach jest nawet 600% więcej niż w nasionach, z których kiełki są wyhodowane. Podobnie jest z pozostałymi witaminami, zwłaszcza witaminami z grupy B. I tak na przykład w kiełkach z owsa, w porównaniu z ziarnem jest więcej witamin o:

Niacyna (kwas nikotynowy) - 500%
Witamina H (biotyna) - 50%
Kwas pantotenowy - 200%
Witamina B6 (pirydoksyna) - 500%
Kwas foliowy - 600%
Inositol - 100%
Witamina B1 (tiamina) - 10%
Witamina B2 (ryboflawina) - 1350%

Jeśli dodatkowo uwzględni się, że witaminy te są dużo lepiej przyswajane z kiełków niż z całej rośliny nie dziwi, że kiełki zwane są często pokarmem życia.

By zauważyć pozytywne działanie kiełków należy je spożywać codziennie, najlepiej na surowo, ponieważ wtedy nie tracą swych składników odżywczych. Możemy ich używać jako dodatków do sałatek, past twarogowych i rybnych, posypać kanapki czy ziemniaki. Przed jedzeniem kiełki należy opłukać. Możemy je dodawać do wszystkich potraw według własnego uznania.
Spożywanie kiełków polecane jest w okresach choroby, rekonwalescencji, w przemęczeniu organizmu, zalecane są dla dzieci i młodzieży a także dla osób starszych.

 

Zobacz również:

Wiosenne kuracje


Wiosenne kuracje

Kuracja mniszkiem


Kuracje odtruwające mniszkiem

Przepisy na sałatki


Sałaty, sałatki