|
Strona 1 z 5 Miód na kaszel i sen
 Właściwości odżywcze i lecznicze miodu doceniane były już w Starożytności, w tym przez Hipokratesa – „ojca medycyny”. A na czym polega rzeczywista wartość miodu? Czy rzeczywiście jest aż tak leczniczy jak twierdzą jego miłośnicy czy też to tylko kaloryczny cukier, jak twierdzą jego przeciwnicy?
Wartości odżywcze miodu
Najliczniejszą grupę związków w miodzie stanowią węglowodany, w tym przede wszystkim cukry: glukoza i fruktoza (łącznie ok. 73%). Za smak miodu w dużej mierze odpowiedzialne są kwasy organiczne, w tym głównie glukonowy, jabłkowy, cytrynowy i mrówkowy, a za aromat – olejki eteryczne. Jeśli miód jest źle przechowywany, gdy jest bardzo stary lub podgrzewany olejki się ulatniają i zapach znika.
Miód jest ubogi w witaminy. W niektórych miodach, np. wrzosowym i spadziowym z modrzewia i jodły, wykryto małe ilości witamin: A, B2, C i PP. Bywają miody, które zawierają biotynę (witamina H), tiaminę (witamina B1), witaminę K czy kwas pantotenowy, ale ilości tych związków są tak małe, że praktycznie nie mają znaczenia. Miód zawiera też pewne ilości mikroelementów: potas, chlor, fosfor, magnez, wapń, żelazo, mangan, kobalt i inne.
Ważną rolę biologiczną spełniają enzymy zawarte w miodzie, w tym głównie inwertaza, katalaza, maltoza i inne. Przyspieszają one lub opóźniają przeróżne reakcje lub są ich katalizatorami. W miodach niedojrzałych, fałszowanych cukrem, albo podgrzewanych powyżej 50-60 stopni brak jest enzymów, czyli miód w dużej mierze przestaje być „żywy”, a na pewno jest niepełnowartościowy.
Wartość kaloryczna 100 g miodu waha się w granicach 320-330 kcal.
Zobacz również:
|
